Davos elite meeting

Each year there is a meeting where all the rich and powerful of the earth meet and greet. They will share optimistic opinions and warn their slaves to not start a riot. Meanwhile the riots have started all around the planet. Everyone can put on a yellow jacket, and ring their neighbors door to do the same. What we, the People need, is a Critical Mass. Now that the most polluting generation ever is retiring and a new environmentally conscious generation stands up, we have reached a point in where a new paradigm will be formed.

I do hope that more people of all ages will get interested in content more than looks. I hope money will be less influential. I hope status will not depend on how much money someone has, but how this person lives, acts, speaks, thinks. ‘Classy’ is a container word, and the beholder often labels something that fits within, for example treating each other with style, flair, in a positive, upbeat manner. Please join the Club of Classy People, step in to this discussion and add anything you think fits within the description of ‘classy’.

Paradise in Spain

Two British teachers that love gardening sold their home and moved to Spain, in a van. Their journey is beautifully written down in a free book ‘thread lightly’ which has many parts that we recognized from our own travels. I wish we had the money to buy their property in Huelva, the Sierra de Andalucia. See https://elpocito.wordpress.com/

And now the elite must put themselves at risk

Written by Alessandro Baricco, translation by google.

We break our heads about why the citizens around the world are so angry. One thing is certain: the ordinary man and woman want to free themselves from the elites. But what comes next? Unable to invent a future, the past is dusted off.

So, in summary: a certain pact between the elites and the people has fallen apart, and now people have decided to do it themselves. It is not really an uprising, or not yet. It is an iron succession of stubbornnesses, of sudden moves, of the apparent ignoring of common sense, or even of rational thinking. The people sing obsessively one crystal-clear message – whether through their voice or going up the street – they want it to be written in History that the elites have failed and that they have to get lost. How the hell could this have happened?

Let’s start by agreeing on what these notorious elites are then. The doctor, the university lecturer, the entrepreneur, the management of the company we work with, the mayor of our city, lawyers, brokers, many journalists, many artists with success, many priests, many politicians, those who are members of the board of directors , a good part of who is in the stadium on the stands, anyone who has more than five hundred books in the house, and that way I could go on for pages longer, but we have understood each other. The exact boundaries of the category may be diffuse, but by elites we generally mean that kind of people. They are few (in the United States one in ten), they have a large share of the money (in the United States they have eight out of ten dollars and this is no joke) and they occupy the vast majority of the posts that belong to power. In summary: a rich and very powerful minority.

If you look at them closely, it appears to be mostly members of humanity who study a lot, engage in the social sphere, are well-educated, clean, reasonable, and fairly or very learned. They have inherited part of the money that they have available and spend, but for another part they earn it every day by working hard. They love their country, they believe in meritocracy, in culture and in a certain respect for the rules. They can be both left and right. An astonishing moral blindness – I want to add to this anyway – prevents them from seeing the injustices and violence that sustains the system in which they believe. So they sleep peacefully, albeit often helped by sleeping pills or other tranquillizers.

Certainly from their passage around the world they live in a protected habitat that has little interaction with the other members of mankind. The neighborhoods in which they live, the schools where they send their children, the sports they practice, the trips they make, the clothes they wear, the restaurants where they eat: everything in their lives is part of a delimited area from which the privileged protect their community. Their children are kept in the same area and the penetration of new arrivés from below is highly unlikely. From this elegant nature reserve they keep the world in the grip. Or, you could also say, standing up. Even you could still say that they save her.

Recently, the first definition has won it from the other two. And there it is that the tacit pact we were talking about is suddenly no longer valid. I would describe that pact as follows: people recognize the privileges of the elites and even a sort of misty unenforceability, and the elites assume the responsibility to build and guarantee a common living space in which it is better for everyone. If you translate this practically, it comes down to a community where elites work towards a better world and where people believe the doctors, respect the teachers of their children, have faith in the numbers of economic experts, journalists believe and even – for who wants – the priests. However you turn or turn it, Western democracies turned their best when there was such a community; when the pact held, was strong and produced results.

Now the news that brings us in big trouble is the following: the pact has been killed. It started a year or twenty ago, it is now pulverizing. And this happens faster and more violently where people are more awake (or more desperate): in Italy, for example. The people here in Italy are now in the phase where the doctor or the teacher of the children is not even trusted anymore. As far as the power of our politics is concerned: first it was placed in the hands of a super-rich person who hated the elites (a trick later copied by the Americans), then a final attempt was made with Renzi, from the misunderstanding that Renzi did not do anything with the elites had to do, and in the end the Italians immediately tore the pact to get the command themselves. What is it that makes them so angry?


The first answer is easy: the economic crisis. To start with, the elites did not have that. Then they took a long time to admit her. Finally, when everything was already collapsing, they put themselves on dry land and the heavy sacrifices that had to be delivered were dumped on the shoulders of the people. Can we say, when we think of the crisis of 2007-2009, that this really happened?

I do not know with certainty, but it is certain that it has been felt by the people. So, when the state of emergency and the first confusion were over, people came to settle the bill, so to speak. The people came to take back the money that had been withdrawn: see the ‘civilian salary’ (unemployment benefit – abr) of the Five Stars, see the cancellation of the horrible and sometimes deadly charges of Equitalia (tax terror – abr). No economic policy or vision of the future is involved: that is simply retrieving what has been taken away.

The second reason is more sophisticated and to me she really persuaded when I started studying the digital revolution for writing The Game. I would summarize her: all electronic tools that we use every day have a number of genetic traits that come from a certain vision of the world, the vision of the pioneers of the Game. One of these features is evidently libertarian: to pulverize the power to give it to everyone. The clearest example: putting a computer on every writing table of every member of mankind. And then place it in the pocket of every person. Unchecked.

The enormous portion of this single fact should not be underestimated. Today, for everyone with a smartphone in hand, the following four steps are within reach: having access to all the information of the world, being able to communicate with everyone, giving his own opinion to a huge crowd and the personal beauty ideal in the form of things , objects, photos, moments, parts with the whole world. It is important to realize that these four steps belonged to the elites in the past only. They were, to be precise, in the past the gestures on which the identity of the elites was based. In 1700, to name but a few, there were perhaps a few hundred people in Italy who could do this. In the times of my grandfather, maybe a few thousand families. And today? One in two Italians has a Facebook profile, more explanation is unnecessary.

In this way – that is what we need to penetrate deeply – the Game has thus overcome the psychological barriers that determine the entire history of mankind. People are now training to enter the grounds of the elites, and with them they take the monopoly down to the monopoly that has always made them mythologically inviolable throughout history. In itself that situation is already explosive, but perhaps nothing would have happened if there was not another pull of the Game, a pull that you could call a fatal imprecision. Because the Game has spread the power over everyone, or at least, that belongs to the possibilities, but what is not distributed at the same time is the money. There is nothing in the Game that contributes to a redistribution of wealth. Of the knowledge, the possibilities, the privileges, but not of the wealth. And the asymmetry is evident. From this, in the long run, nothing could be but a great social outrage that has now quietly spread like a huge petrol glass. Did I or did I mention that the economic crisis was the match? The burning match, I mean.

We know what happened after that. But we do not always really want to know. I summarize it for convenience. The people have just gone to get the power with a certain aplomb: actually still quite orderly and in rows of two, but with a self-confidence and a lack of respectful fear that was unprecedented. They even just did it by voting. By voting what !? The opposite of what the elites ‘suggested’. On who!? On anyone who was not part of the elites or who was scorned or hated by the elites. What ideas ?! Every idea that was the opposite of what the elites wanted. Simple, but very effective.

Can I give one unpleasantly abrasive example that summarizes the situation? Europe. The idea of ​​European unification is clearly an idea of ​​the elites. The people really did not ask for it by going out on the streets with banners and chanting slogans. It was an intuition of some enlightenment that can easily be summarized as follows: startled by what we have baked in the last century, with two big superpowers gasping in our neck, America and the Soviet Union, the European elite understood that it was smarter to stop those centuries-long massacres and instead to lift the borders and become a joint political and economic power.

Of course it was not an easy to realize plan. For centuries, the European elite had been working to create nationalist feelings on which their power was based, as did the hatred for the stranger, who came out very well when the war ended again. And now suddenly it all had to be broken down and the direction of the march would be radically changed. First millions of soldiers had been needed, now suddenly millions of peace-loving people. People who, so to speak, still had the blood-dripping bayonet in their hands, suddenly had to be transformed into one people, with one currency and one flag: not exactly an egg.

For this reason, the European elite forced us with unmistakable lasciviousness into a model of European unification that had a high drama: once unity was a fact, it was immediately irreversible. They burned the ships behind our backs, to prevent the people (or perhaps a few dissident cells from the elites) from ever coming to the thought that you could turn it back again. No one would take that further because it was technically completely impossible to do it. And if, despite this, there were still doubts among the people, the method was patience.

Recently I read in Le Monde diplomatique (not a populist leaf) a nice, short summary that I just copy-paste: ‘In 1992 the Danes voted against the tract of Maastricht: they are forced to return to the ballot box. In 2001, the Irish voted against the Treaty of Nice: they were forced to return to the polls. In 2005, the French and the Dutch voted against the European Constitution: they were still being pushed through the gab with another name, the Lisbon treaty. In 2008, the Irish voted against the Lisbon treaty: they had to go back to the polls. In 2015, 61.3 percent of the Greeks voted against the austerity plan of Brussels: it is still imposed. “An impressive democratic mourning must be said. It says here that no plan B existed. There is no alternative.

The obvious elitist DNA of the European Union became immediately visible when Europe was a fact and the European power system occupied its seats: the institutions, the government organs and even the types that were sent out for each country to govern. An elite who probably knows quite well, but those kilometers are removed from the people, an inexhaustible supplier of perfectly incomprehensible reasons and numbers, in no way in contact with ordinary life. It could even be that they are now actually doing things that are in front of people’s lives, but their main reason for being seems to be to make it clear that the grand piano is being played and is being carried up the stairs, by Us, the elite.

And so, when the pact broke, the people immediately turned against these wing players first: Europe was the most obvious symbol, it was the target par excellence, immediately visible on the horizon. There was an aura of invincibility about it, but that, as we saw the day after the referendum on the Brexit, was only held for the elites. For the other citizens of the Game, the spell was broken. Can you claim, in the light of this, that people are against Europe? No, we can not really say that. They are against this Europe, against this symbol of the primacy of the elites, for sure. Today, anti-European means more than anything else anti-elite.

There is already a new formulerinkje the round: the Europe of the peoples. It means nothing at all, but it means this: it is not the unity that we want to break, it is the unity that is conceived in this way and run by the elites.

Europe is just one example. What I am trying to say is that it is completely pointless to interpret the things that people want today (the return to the lira, the guillotine for Benetton’s Autostrade society, free choice of vaccination) without reading the relief from where it all really stands for: freeing themselves from the elites.

That is the point, and that is what we need to consider thoroughly, what we should look at, even if we find it disgusting, frightening or exhausting. Because it is on this one point that the decisive battle for our future takes place.

The first thing you see is how the elite started to move when she finally realized she was under attack. She was stiffened in her own certainties and came up with a statement that would get everything back as soon as possible: people suddenly became totally gaga, probably because they were maneuvered by a new generation of leaders without any sense of responsibility, without any objection to being filthy. game, useful in directing to the underbelly of the citizens, where there was any intelligence that cleverly undermined.

Vague and inexact terms such as fake news, populism, or just a moment of wrapping, fascism, were put in place to convey the message as clearly as possible and to label the rebels as easily as possible. In the background, that one certainty, there is no alternative, is always repeated as a mantra, cherished as an obsession, imposed as a prophecy and a threat. No second, it seems, the elite has stopped thinking about the question of perhaps doing something wrong, so terribly wrong that the whole avalanche came out of it. If she had thought about that, it would not have been so difficult to establish three phenomena that are clear to me and for many others.

The idea of ​​the elite of infinite development and progression fails to generate social justice. The wealth is distributed in a ridiculous way and destroys much more work than it generates. The heart of the game is donated to economic powers that are not or barely verifiable, and, as in the past, it remains based on criminal control over the weak areas of the earth. With this the earth is seriously endangered, forgetting that it is our house and not the landfill of a few.

The elites have been in the grip of a deep anesthetic for some time, a kind of hypnosis, from which they produce only one common thought, which is based on what I know for refined theories, but which always turns out to be the same totem pole: there is no alternative. Many people will not fail to notice that they are no longer responding, that they are hypnotized by themselves, that they have lost all contact with the life that people lead, that they spend more than half of their time considering themselves and their rearrange and rearrange privileges. The elites are blocking history and divorce heirs who are unable to think or think of anything other than the obsessions of their fathers.

Only once in the past fifty years have the elites accidentally generated an alternative thought. This was because a few counter-thinkers escaped them, almost all of them technicians, from whose heresy the digital uprising was born. Frozen in their anesthetic, the elites registered it too late, so the digital uprising was initially dismissed as a fairly flat commercial trick, and they were done with it again. It was not a commercial trick, it was a revolution that was all about eliminating them, the elites of the last century, to replace them with a new elite, a new intelligence, even a new morality. They have not gotten anything at all and this means that the Game could quietly grow in the folds of their power, slowly but surely delegitimize them, they could extradite to the people the moment they no longer had the strength to defend themselves. . While this huge uprising was still going on, the only brilliant idea of ​​the elites has been to use the Game to increase money. Whether they were selling the relics of the previous century or financing start-ups, they have diligently sold tickets to be spectators of the spectacle of their own death warrant. A strange way to deal with History.

You make such mistakes and then you think you can dismiss those who come knocking on your door to pull out the plug as ‘fascists’?

It is just as interesting to see how people have moved from the moment they pulverized the pact because they were able to finish it themselves. Potentially, they had a kind of new, immense horizon for themselves, but they were stuck with the first step, that of pure and simple reckoning. The dreams have shifted to further on in the story, the only thing that counts now is the celebration of the anger. Unable to invent a future, the past is continuously removed from the mothballs.

We have chosen leaders who guarantee a daily revenge in the permanent reverse gear: that is all they can do. They are simply unable to imagine anything else, more, all attention goes to correcting what already exists, namely the legacy of the elites. And often that does not work either, because they are incompetent, unprepared for reign, for the sudden discovery of their own limits and for the fact that the enemy, the system, is damn complex. They find courage in a sort of brutal tone of voice that is actually their only truly distinctive power. A mixture of directness, aggressiveness, the scream of the market vendor and the advertising slogans.

People find this reassuring and have adopted it as a way of thinking. They understand it, they see a kind of elementary intelligence that finally replaces the refined, incomprehensible sophisms of the elites. Finally a clear movement of men who go straight to the goal, who unmask old tricks and hypocrisies. The glorification of this way of thinking – believe me, it is necessary to understand this – is the weapon with which people today commit the most aggressive coup against the elites. It is the true battering ram with which the defensive wall of the elites is knocked down. If this way of reading the world wins, the elites are defeated forever. Finita la pacchia (‘Cockle Land is over’, a famous slogan by Deputy Prime Minister Matteo Salvini who refers to the boat refugees from Africa – abr).

The point that is clear to me, like so many others, is that such a victory has a destructive price: not for the elites, because now and for everyone.

The earth is seriously compromised, forgetting that it is our house and not the landfill of a few

For the myth of a direct, virgin approach to all phenomena as an answer to the complex, decadent, and also a little narcissistic step of the higher developed thought, is a fantastic creature that we have spent centuries and centuries uncovering it. Bringing her back to life now is for mentally retarded.

We have long understood that it is better to know a lot, as much as possible, of something before you start to fumble, that it is better to know as many people as possible if you want to get to know yourself, that it is better to to share the feelings of others in order to manage our own feelings, that it is better to have a lot of words available instead of little, because ultimately whoever knows the most wins. And there is an understanding, a definition, of this way of defending against the cruel hardness of reality thanks to the patient and refined use of our intelligence and our collective memory: culture.

To replace this with the clear simplicity of an elementary expression, a peasant’s limitation, is voluntary to go to the slaughter. I want to be clear: every time we are satisfied, or even enthusiastic, about certain simple words or slogans, we burn years of common growth in which we have invested in not letting ourselves be upset by the seemingly simple simplicity of stuff. And with ‘we’ I do not mean our elites, but all of us. We condemn ourselves to enormous misunderstandings and a tragic downfall. Just an example from the loose pulse: considering the logical movement of a fairly modest number of people from parts of the world that we have squeezed and still stick to the balls as an enormous threat to our state of being and prosperity. Those kind of things. Cows of nonsense. So what I see, which seems so obvious to me, is that people wake up every day to the mission to storm the fortress of the elites; and the more they do it, and the more they win, the more they damage themselves.

Thus we go through dark times, and we are like the earth where marauding armies cross. Nobody seems to be able to win, so it is difficult to get an end in sight. Every day that passes, the provisions become less: the power, the beauty, the respect, the humanity, and even the humor. These times have already occurred in the history of mankind, but we, who really did not think it would become our part, wonder whether it is really necessary that we have to experience this moment? Is there really not something we can do to reverse the debilitating inertia of this total dismantling of everything?

As far as I am concerned: admit that the people are right. Restore contact with reality and face the enormous mess we have made of it. Immediately get started to distribute the wealth better, more evenly. To see social justice again as the main point that it once was and is. Indeed pull the plug from the old elites of the last century and entrust us to the intelligences that have grown in the shadow of the Game. To redefine the concepts of progress and development, because the current meaning has poisoned us.

Liberate the intelligences that are able to lead us beyond the iron rails of ‘there is no alternative’. Stop politics from assigning the insane, exaggerated, unjust interest that we are now doing. Our happiness does not come through politics. Restoring confidence in those who really know things, because they are there. The numbers, criteria and measurement methods in which we now express the world in the wastebasket (first of all that absurd gross national product) and new criteria and measurement methods that reflect the true reality of our lives.

Immediately restore confidence in the culture, all together, and invest heavily in education, always, always. Do not stop reading books, all of them, just as long as the image of a boat loaded with refugees without a port will take us all over our necks.

To enter the Game without fear, so that all our tendencies, also the most personal, also the most fragile ones, will contribute to the course of the whole world. Use the Game as a huge opportunity for change rather than as an alibi to entrench us in our libraries or create even greater economic differences.

We will rebuild all the walls that we have brought down too quickly; Immediately rebound them as soon as everyone is able to live without walls. Letting the fast run to create our future, but on the condition that they sit at the table every night with the slow, to realize what the present is. Make peace with ourselves, probably because you can not live well in contempt and resentment.

Breathing. Occasionally switch off all electronics. Hiking. Stop constantly fluttering and abusing the specter of fascism. Think big. To think.

None of this is impossible, if you think about it. It is about finding the will power, the patience and the courage.

Alessandro Baricco

This article by Italy’s best-known scribe, the writer and philosopher Alessandro Baricco (61), appeared on 11 January in the progressive Italian newspaper la Repubblica. It was a bat in the henhouse of the, by definition, left-wing Italian elite, as shown by the deluge of reactions. A huge, ongoing stream of big names in newspapers, weekly magazines and TV programs. Hurt reactions, but also, albeit less, consenting.

It is striking that none of the Italian politicians, intellectuals, columnists, opinion makers, Baricco’s major theme of the past thirteen years – pick up the influence of the digital revolution on Western democracies. The Italian reactions focus mainly on Baricco’s definition of the elite, and whether this is appropriate for how the Italian intelligentsia likes to see themselves portrayed. It seems like most illustrious pens are especially concerned about this: I do not. This does not apply to me.

A favorable exception to this is the reaction of former editor-in-chief of Repubblica Ezio Mauro (70): ‘Italy’s leading class has never been able to become a real establishment and to translate its legitimate private interests into the public interest’ , writes Mauro. “The Italian elite is a vacuum double that has appropriated large parts of society and has arrogantly pasted the exclusive title” civilization “on it. This has led to an ineffective top-down culture, and that is what Alessandro Baricco rightly appeals to us. ‘

The well-known journalist Antonio Padellaro (72), former editor-in-chief and currently director of the newspaper il Fatto Quotidiano, is also able to see beyond his own shoe points. ‘Rarely do I have such a deep, convincing analysis read from how and why the world as we have known it until now fell apart into two halves of the apple, never compatible again, never to become one round sphere again. It is true and Baricco proves it irrefutably, “Padellaro said in his newspaper.

The sad thing about Italy is that even an article of this caliber in its own country will never be read as a universal analysis. It always remains ‘I do not recognize me here’. But ultimately Alessandro Baricco is also an Italian, and that is encouraging.

Hoe de elite haar macht heeft misbruikt

In Californië, dat bekend staat als een anti-Trump staat, zijn voldoende Trump-stemmers om je af te vragen wat ze bezielt, met name nu de antiheld-president de aanleg van de hogesnelheidstrein die LA met de Bay moet verbinden heeft stilgelegd, om geld vrij te maken voor een overbodige muur. Zelfs de meest fervente verdedigers van dit ultra-conservatieve beleid vragen zich nu af of ze de juiste keuze hebben gemaakt. Van de beloofde verbeteringen aan de infrastructuur, waarvoor men stemde, is niks meer te zien. Gedurende de langste sluiting van de Federale overheid ooit moesten ambtenaren een tweede baan zoeken of geld lenen bij vrienden en familie. Duidelijk is dat Trump ofwel het gevang indraait vanwege het onderzoek van Mueller danwel niet herkozen wordt; desondanks zullen er genoeg conservatieven de strijd willen aanbinden met wie dan ook het in hun hoofd halen om bijvoorbeeld het basisinkomen in te voeren.

We breken ons het hoofd over de vraag waarom de burger wereldwijd zo boos is. Eén ding staat vast: de gewone man en vrouw willen zich bevrijden van de elites. Maar wat komt daarna? Niet in staat tot het verzinnen van een toekomst wordt het verleden afgestoft.

Dus, samenvattend: een zeker pact tussen de elites en de mensen is in duigen gevallen, en nu hebben de mensen besloten het verder zelf te doen. Het is niet echt een opstand, of nog niet. Het is een ijzeren opeenvolging van koppigheden, van plotselinge zetten, van het schijnbaar negeren van het gezonde verstand, of zelfs van rationeel denken. De mensen zenden obsessief één glasheldere boodschap uit – of het nu via hun stem is of door de straat op te gaan – ze willen dat in de Geschiedenis wordt geschreven dat de elites hebben gefaald en dat ze op moeten zouten. Hoe heeft dit in hemelsnaam kunnen gebeuren?

Laten we beginnen met het eens zijn over wat die beruchte elites dan zijn. De arts, de universitair docent, de ondernemer, de directie van het bedrijf waar we bij werken, de burgemeester van onze stad, advocaten, brokers, veel journalisten, veel artiesten met succes, veel priesters, veel politici, zij die deel uitmaken van bestuursraden, een goed deel van wie in het stadion op de tribune zit, iedereen die meer dan vijfhonderd boeken in huis heeft, en zo zou ik nog pagina’s lang door kunnen gaan, maar we hebben elkaar begrepen. De exacte grenzen van de categorie mogen diffuus zijn, maar onder elites verstaan we grosso modo dat soort mensen. Ze zijn met weinig (in de Verenigde Staten één op tien), ze hebben een fors deel van het geld in handen (in de Verenigde Staten hebben ze acht van de tien dollar en dit is geen grap) en ze bezetten het overgrote deel van de posten waar macht bij hoort. Samenvattend: een rijke en zeer machtige minderheid.

Zeker van hun gang over de wereld leven ze in een beschermde habitat die weinig interactie heeft met de andere leden van de mensheid. De wijken waarin ze wonen, de scholen waar ze hun kinderen naartoe sturen, de sporten die ze beoefenen, de reizen die ze maken, de kleren die ze dragen, de restaurants waar ze eten: alles in hun leven maakt deel uit van een afgegrensd gebied van waaruit de geprivilegieerden hun gemeenschap beschermen. Hun kinderen worden in hetzelfde gebied gehouden en het indringen van nieuwe arrivés van beneden af is hoogst onwaarschijnlijk. Vanuit dit elegante natuurreservaat houden ze de wereld in de greep. Of, zou je ook kunnen zeggen, overeind. Zelfs zou je nog kunnen zeggen dat ze haar redden.

Recentelijk heeft de eerste definitie het van de andere twee gewonnen. En daar is het dat het stilzwijgende pact waar we het over hadden ineens niet meer geldig is. Dat pact zou ik als volgt omschrijven: de mensen erkennen de privileges van de elites en zelfs een soort nevelachtige onstrafbaarheid, en de elites nemen de verantwoordelijkheid op zich om een gemeenschappelijke leefruimte te bouwen en te garanderen waarin het voor iedereen beter leven is. Als je dit praktisch vertaalt komt het neer op een gemeenschap waarin de elites werken aan een betere wereld en waarin de mensen de dokters geloven, de leraren van hun kinderen respecteren, vertrouwen hebben in de getallen van de economische experts, journalisten geloven en zelfs – voor wie wil – de priesters. Hoe je het ook wendt of keert, de westerse democratieën draaiden op hun best toen sprake was van een dergelijke gemeenschap; toen het pact hield, sterk was en resultaten produceerde.

Nu is het nieuws dat ons in grote problemen brengt het volgende: het pact is gesneuveld. Het begon een jaartje of twintig geleden te wankelen, inmiddels is het aan het verpulveren. En dit gebeurt sneller en heviger daar waar de mensen wakkerder zijn (of wanhopiger): in Italië, bijvoorbeeld. De mensen hier in Italië zitten nu in de fase waarin de dokter of de leraar van de kinderen niet eens meer wordt vertrouwd. Wat betreft de macht van onze politiek: eerst is die in handen gelegd van een superrijke die de elites haatte (een truc die later door de Amerikanen is gekopieerd), vervolgens is nog een laatste poging gedaan met Renzi, vanuit het misverstand dat Renzi niets met de elites te maken had, en op het laatst hebben de Italianen het pact direct verscheurd om zelf aan het commando te komen. Wat is het waardoor ze zo kwaad zijn?


Het eerste antwoord is makkelijk: de economische crisis. Om te beginnen hadden de elites die niet voorzien. Vervolgens hebben ze er lang over gedaan om haar toe te geven. Tot slot, toen alles al aan het instorten was, hebben ze zichzelf op het droge gebracht en de zware opofferingen die geleverd moesten worden op de schouders van de mensen gedumpt. Kunnen we zeggen, als we denken aan de crisis van 2007-2009, dat dit werkelijk is gebeurd?

Ik weet het niet met zekerheid, maar wel zeker is dat het zo is gevoeld door de mensen. Dus, toen de noodtoestand en de eerste verwarring voorbij waren, kwamen de mensen om de rekening te vereffenen, om het zo te zeggen. De mensen kwamen het afgenomen geld weer terughalen: zie het ‘burgersalaris’ (werkloosheidsuitkering) van de Vijf Sterren, zie het kwijtschelden van de gruwelijke en soms dodelijke naheffingen van Equitalia (belastingterreur). Daar komt geen economische politiek of toekomstvisie aan te pas: dat is gewoon terughalen wat is afgepakt.

De tweede reden is geraffineerder en tot mij drong zij pas echt door toen ik de digitale revolutie begon te bestuderen voor het schrijven van The Game.Ik zou haar zo samenvatten: alle elektronische tools die wij dagelijks gebruiken hebben een aantal genetische trekken die voortkomen uit een bepaalde visie op de wereld, de visie van de pioniers van de Game. Een van deze trekken is evident libertair: de macht verpulveren om hem aan iedereen te geven. Het duidelijkste voorbeeld: een computer op iedere schrijftafel van ieder lid van de mensheid zetten. En vervolgens in de zak van ieder mens plaatsen. Afgevinkt.

De enorme portee van dit ene feit moet niet worden onderschat. Vandaag zijn voor iedereen met een smartphone in de hand de volgende vier stappen binnen handbereik: toegang hebben tot alle informatie van de wereld, met iedereen kunnen communiceren, zijn eigen mening aan een enorme menigte ten beste geven en het persoonlijke schoonheidsideaal in de vorm van dingen, objecten, foto’s, momenten, delen met de hele wereld. Het is belangrijk om te beseffen dat deze vier stappen in het verleden alleen aan de elites toebehoorden. Ze waren, om precies te zijn, in het verleden de gestes waar de identiteit van de elites op stoelde. In 1700, om maar iets te noemen, waren er in Italië misschien een paar honderd mensen die dit konden. In de tijden van mijn grootvader waren het misschien een paar duizend families. En vandaag? Eén op de twee Italianen heeft een Facebook-profiel, meer uitleg is overbodig.

Op die manier – dat is wat we diep tot ons moeten laten doordringen – heeft de Game dus de psychologische barrières geslecht die de hele geschiedenis van de mensheid bepalen. Mensen zijn zich nu aan het trainen om het terrein van de elites te betreden, en daarmee nemen ze de elites het monopolie af dat ze door de hele geschiedenis altijd mythologisch onaantastbaar heeft gemaakt. Op zich is die situatie al explosief, maar misschien zou er nog steeds niets gebeurd zijn als er niet nog een andere trek bestond van de Game, een trek die je een fatale imprecisie zou kunnen noemen. Want de Game heeft de macht uitgestrooid over iedereen, of althans, dat hoort tot de mogelijkheden, maar wat niet tegelijkertijd ook is verdeeld is het geld. Er is niets in de Game dat bijdraagt aan een herverdeling van de rijkdom. Wel van de kennis, de mogelijkheden, de privileges, maar niet van de rijkdom. En de asymmetrie is evident. Daaruit kon, op de lange duur, niet anders dan een grote sociale woede voortkomen die zich inmiddels stilletjes als een enorme benzineplas heeft verspreid. Heb ik nu wel of niet al gezegd dat de economische crisis de lucifer was? De brandende lucifer, bedoel ik.

Wat daarna is gebeurd weten we. Maar we willen het niet altijd echt weten. Ik vat het samen voor het gemak. De mensen zijn de macht met een zeker aplomb gewoon gaan halen: eigenlijk nog best ordentelijk en in rijen van twee, maar met een zelfvertrouwen en een gebrek aan eerbiedige vrees die ongekend waren. Ze hebben het zelfs gewoon gedaan door te stemmen. Door wát te stemmen!? Het tegenovergestelde van wat de elites ‘suggereerden’. Op wie!? Op iedereen die geen deel uitmaakte van de elites of die door de elites werd geminacht of gehaat. Op welke ideeën dan!? Elk idee dat het tegenovergestelde was van wat de elites wilden. Simpel, maar zeer effectief.

Mag ik één onaangenaam schurend voorbeeld geven dat de situatie goed samenvat? Europa. Het idee van de Europese eenwording is overduidelijk een idee van de elites. De mensen hebben er echt niet om gevraagd door met spandoeken de straat op te gaan en leuzen te scanderen. Het was een intuïtie van enkele verlichten die zich makkelijk als volgt laat samenvatten: geschrokken van wat we er in de vorige eeuw van hebben gebakken, met twee grote supermachten hijgend in onze nek, Amerika en de Sovjet-Unie, had de Europese elite begrepen dat het slimmer was om eens op te houden met die eeuwenlange slachtpartijen en in plaats daarvan de grenzen op te heffen en een gezamenlijke politieke en economische macht te worden.

Natuurlijk was het geen makkelijk te realiseren plan. Eeuwenlang had de Europese elite gewerkt aan het creëren van nationalistische gevoelens waarop hun macht was gestoeld, zoals ook de haat voor de vreemdeling, die heel goed uitkwam als het weer op oorlog uitdraaide. En nu ineens moest dat allemaal worden afgebroken en de marsrichting radicaal worden omgelegd. Eerst waren miljoenen soldaten nodig geweest, nu ineens miljoenen vredelievenden. Mensen die bij wijze van spreken de van bloed druipende bajonet nog in de handen hadden, moesten ineens worden omgevormd tot één volk, met één munteenheid en met één vlag: niet bepaald een eitje.

Om die reden drong de Europese elite ons met onmiskenbare slinksheid een model van Europese eenwording op dat een hoog dramagehalte had: als de eenheid eenmaal een feit zou zijn, was zij ook meteen onomkeerbaar. Ze verbrandden de schepen achter onze rug, om te voorkomen dat de mensen (of wellicht ook een paar dissidente cellen van de elites) ooit nog op de gedachte zouden komen dat je het ook weer terug kon draaien. Niemand zou meer die poging ondernemen omdat het technisch volstrekt onmogelijk was gemaakt om het te doen. En als er ondanks dit nog twijfel zou verrijzen onder de mensen was de methode: geduld hebben.

Onlangs las ik in Le Monde diplomatique (niet bepaald een populistisch blaadje) een mooie, korte samenvatting die ik bij deze gewoon even copy-paste: ‘In 1992 hebben de Denen tegen het traktaat van Maastricht gestemd: ze zijn gedwongen om terug te keren naar de stembus. In 2001 hebben de Ieren tegen het traktaat van Nice gestemd: ze zijn gedwongen om terug te keren naar de stembus. In 2005 hebben de Fransen en de Nederlanders tegen de Europese grondwet gestemd: ze kregen hem alsnog door de strot gedrukt met een andere naam, het traktaat van Lissabon. In 2008 hebben de Ieren tegen het traktaat van Lissabon gestemd: ze moesten terug naar de stembus. In 2015 heeft 61,3 procent van de Grieken tegen het bezuinigingsplan van Brussel gestemd: het is ze alsnog opgelegd.’ Een indrukwekkende democratische rouwmis, moet gezegd. Hier staat dat er geen plan B bestond. There is no alternative.

De mensen hier in Italië zitten nu in de fase waarin de dokter of de leraar van de kinderen niet eens meer wordt vertrouwd

Het overduidelijke elitaire DNA van de Europese Unie werd meteen zichtbaar toen Europa inmiddels een feit was en het Europese machtssysteem zijn zetels kwam bezetten: de instituties, de regeringsorganen en zelfs de types die per land werden uitgezonden om te regeren. Een elite die wellicht ook nog best iets weet, maar die kilometers is verwijderd van de mensen, een onuitputtelijke leverancier van volmaakt onbegrijpelijke redenen en getallen, op geen enkele manier in contact met het gewone leven. Het zou zelfs kunnen dat ze inmiddels werkelijk ook dingen doen die vóór het leven van de mensen zijn, maar hun hoofdbestaansreden lijkt toch te zijn om duidelijk te maken dat de vleugel wordt bespeeld en de trap op wordt gedragen, door Ons, de elite.

En zodoende, toen het pact brak, hebben de mensen zich onmiddellijk als eerste tegen deze vleugelbespelers gericht: Europa was het meest evidente symbool, het was het target bij uitstek, onmiddellijk zichtbaar aan de horizon. Er hing een aura van onoverwinnelijkheid omheen, dat echter, zo hebben we de dag na het referendum over de Brexit gezien, alleen voor de elites standhield. Voor de andere burgers van de Game was de betovering verbroken. Valt te beweren, in het licht van dit al, dat de mensen tegen Europa zijn? Nee, dat kunnen we niet echt zeggen. Ze zijn tegen dit Europa, tegen dit symbool van het primaat van de elites, dat zeker. Anti-Europees betekent vandaag meer dan wat dan ook anti-elite.

Er doet al een nieuw formulerinkje de ronde: het Europa van de volkeren. Het betekent helemaal niets, maar het betekent dit: het is niet de eenheid op zich die we willen breken, het is de eenheid die op deze manier is bedacht en wordt gerund door de elites.

Europa is maar een voorbeeld. Wat ik probeer te zeggen is dat het volmaakt zinloos is om de dingen die de mensen vandaag willen (de terugkeer naar de lire, de guillotine voor de Autostrade-maatschappij van Benetton, vrije keuze voor inenting) te interpreteren zonder de reliëfdruk te lezen van waar het allemaal eigenlijk voor staat: zich bevrijden van de elites.

Dat is het punt, en dat is waar we ons gedegen over moeten buigen, waar we goed naar moeten kijken, al vinden we het nog zo walgelijk, beangstigend of vermoeiend. Want het is op dit ene punt dat de beslissende veldslag voor onze toekomst zich afspeelt.

Het eerste wat je dan ziet is hoe de elite zich is gaan bewegen toen zij eindelijk snapte dat ze onder vuur lag. Ze is verstijfd in haar eigen zekerheden en kwam met een verklaring die alles zo snel mogelijk weer op orde zou krijgen: de mensen waren ineens totaal gaga geworden, waarschijnlijk omdat ze gemanoeuvreerd werden door een nieuwe generatie leiders zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel, zonder enig bezwaar tegen smerig spel, handig in het zich richten tot de onderbuik van de burgers, daar waar eventuele intelligentie bestond deze handig onderuit halend.

Vage en inexacte termen als fake news, populisme, of meteen maar even doorpakkend, fascisme, werden in stelling gebracht om de boodschap zo duidelijk mogelijk over te brengen en de opstandigen zo makkelijk mogelijk te etiketteren. Op de achtergrond wordt altijd die ene zekerheid, there is no alternative, als een mantra herhaald, gekoesterd als een obsessie, opgedrongen als een profetie en een dreiging. Geen seconde, zo lijkt het, is de elite stil blijven staan bij de vraag of ze misschien zelf ook wat fout had gedaan, zo verschrikkelijk fout dat daar de hele lawine uit voortkwam. Had ze daar wel over nagedacht, dan was het niet zo moeilijk geweest om drie fenomenen vast te stellen die voor mij, en voor vele anderen, zonneklaar zijn.

  1. Het idee van de elite van oneindige ontwikkeling en progressie slaagt er niet in sociale rechtvaardigheid te genereren. De rijkdom wordt op een belachelijke manier gedistribueerd en vernietigt veel meer werk dan dat ze genereert. Het hart van het spel wordt cadeau gedaan aan economische machten die niet of nauwelijks controleerbaar zijn, en blijft zoals al eeuwenlang gebaseerd op een misdadige controle over de zwakke gebieden van de aarde. Daarmee wordt de aarde serieus in gevaar gebracht, vergetend dat het ons aller huis is en niet de vuilstortplaats van enkelen.
  2. De elites zijn al een tijd in de greep van een diepe verdoving, een soort hypnose, van waaruit ze maar één gezamenlijke gedachte produceren, die gebaseerd is op weet ik wat voor geraffineerde theorieën, maar die uitdraait op altijd weer dezelfde totempaal: there is no alternative. Het zal toch velen niet ontgaan dat ze nergens meer op reageren, dat ze gehypnotiseerd door zichzelf lijken, dat ze alle contact met het leven dat de mensen leiden zijn verloren, dat ze meer dan de helft van hun tijd besteden aan het zichzelf beschouwen en hun privileges herschikken en opnieuw inrichten. De elites zijn de geschiedenis aan het blokkeren en scheiden erfgenamen af die niet in staat zijn om iets anders te denken of te verzinnen dan de obsessies van hun vaders.
  3. Slechts één keer in de afgelopen vijftig jaar hebben de elites per ongeluk een alternatieve gedachte gegenereerd. Dit was omdat een paar tegendenkers ze zijn ontglipt, bijna allemaal technici, uit wier ketterij de digitale opstand werd geboren. Bevroren in hun verdoving hebben de elites dat te laat geregistreerd, waardoor de digitale opstand aanvankelijk werd afgedaan als een tamelijk platte commerciële truc, en klaar waren ze er weer mee. Het was geen commerciële truc, het was een revolutie die draaide om het elimineren van precies hen, de elites van de vorige eeuw, om ze te vervangen door een nieuwe elite, een nieuwe intelligentie, ja zelfs een nieuwe moraal. Ze hebben er helemaal niets van gesnapt en dit betekent dat de Game rustig kon groeien in de plooien van hun macht, ze langzaam maar zeker kon delegitimeren, ze kon uitleveren aan de mensen op het moment dat ze de kracht niet meer hadden om zich te verdedigen. Terwijl deze enorme opstand stilletjes gaande was, is de enige briljante gedachte van de elites geweest om de Game te gebruiken om geld te vermeerderen. Of ze nu de relikwieën van de vorige eeuw verkochten of start-ups financierden, ze hebben ijverig kaartjes verkocht om toeschouwer te mogen zijn van het spektakel van hun eigen doodvonnis. Een vreemde manier om de Geschiedenis het hoofd te bieden.

Je maakt dergelijke fouten en vervolgens denk je dat je degenen die op je deur komen kloppen om de stekker eruit te trekken kunt afdoen als ‘fascisten’?


Net zo interessant is het om te bekijken hoe de mensen zich hebben bewogen vanaf het moment dat ze het pact verpulverden omdat ze het verder zelf afkonden. Potentieel hadden ze een soort nieuwe, immense horizon voor zich, maar ze zijn gestokt bij de eerste stap, die van de pure en simpele afrekening. De dromen zijn verschoven naar verderop in het verhaal, het enige wat nu telt is het botvieren van de boosheid. Niet in staat tot het verzinnen van een toekomst, wordt het verleden onophoudelijk uit de mottenballen gehaald.

Er is gekozen voor leiders die garant staan voor een dagelijkse wraak in de permanente achteruitversnelling: dat is het enige wat ze kunnen. Ze zijn eenvoudig niet in staat om zich iets anders, méér, voor te stellen, alle aandacht gaat naar het corrigeren van wat al bestaat, namelijk de erfenis van de elites. En vaak lukt ook dat niet, omdat ze incompetent zijn, niet voorbereid op regeren, op de plotselinge ontdekking van de eigen grenzen en van het feit dat de vijand, het systeem, verdomde complex in elkaar steekt. Ze hervinden de moed in een soort brute tone of voice die eigenlijk hun enige werkelijk onderscheidende kracht is. Een mengeling van directheid, agressiviteit, de schreeuw van de marktkoopman en de reclameslogans.

De mensen vinden dit geruststellend en hebben het overgenomen als een manier van denken. Ze snappen het, ze zien er een soort elementaire intelligentie in die eindelijk de geraffineerde, onbegrijpelijke sofismen van de elites vervangt. Eindelijk een heldere beweging van mannen die recht op het doel af gaan, die oude trucs en hypocrisieën ontmaskeren. De verheerlijking van deze manier van denken – geloof me, het is noodzakelijkom dit te begrijpen – is het wapen waarmee de mensen vandaag de agressiefste coup tegen de elites plegen. Het is de ware stormram waarmee de defensieve muur van de elites omver wordt gebeukt. Als díe manier van de wereld lezen het wint, zijn de elites voor altijd verslagen. Finita la pacchia (‘Luilekkerland is voorbij’, een beroemde slogan van vice-premier Matteo Salvini die slaat op de bootvluchtelingen uit Afrika – abr).

Het punt dat voor mij, zoals voor zovele anderen, zonneklaar is, is dat een dergelijke overwinning een vernietigende prijs heeft: niet voor de elites, want nou én, maar voor iedereen.

De aarde wordt serieus in gevaar gebracht, vergetend dat het ons aller huis is en niet de vuilstortplaats van enkelen

Want de mythe van een directe, maagdelijke benadering van alle fenomenen als antwoord op de ingewikkelde, decadente, en ook een beetje narcistische tred van de hoger ontwikkelde gedachte, is een fantastische creatuur waar we eeuwen en eeuwen over hebben gedaan om haar te ontmaskeren. Haar nu weer tot leven roepen is voor geestelijk zwakzinnigen.

We hebben al heel lang begrepen dat het beter is om veel, zo veel mogelijk, van iets te weten voordat je eraan gaat morrelen, dat het beter is om zo veel mogelijk mensen te kennen als je jezelf wilt leren kennen, dat het beter is om de gevoelens van anderen te delen om onze eigen gevoelens te kunnen beheren, dat het beter is om veel woorden ter beschikking te hebben in plaats van weinig omdat uiteindelijk wint wie het meeste weet. En er is een begrip, een definitie, van deze manier van ons verdedigen tegen de wrede hardheid van de realiteit dankzij het geduldige en geraffineerde gebruik van onze intelligentie en ons collectieve geheugen: cultuur.

Dit vervangen door de heldere eenvoud van een elementair uitgedrukte gedachte, een boerenslimheid, is vrijwillig naar de slachtbank gaan. Ik wil duidelijk zijn: iedere keer dat we ons tevreden stellen, of zelfs enthousiast zijn, over bepaalde simpele ordewoorden of slogans, verbranden we jaren van gemeenschappelijke groei waarin is geïnvesteerd in het ons niet laten verneuken door de op het eerste gezicht zo makkelijke simpelheid der dingen. En met ‘wij’ bedoel ik niet ons elites, maar ons allen. We veroordelen onszelf tot enorme misverstanden en een tragische ondergang. Gewoon maar even een voorbeeld uit de losse pols: het beschouwen van de logische verplaatsing van een redelijk bescheiden aantal mensen uit delen van de wereld die wij hebben uitgeknepen en nog steeds bij de ballen houden als een ontzaglijke bedreiging voor onze staat van zijn en welvaart. Dat soort dingen. Koeien van onzin. Wat ik dus zie, wat mij zo overduidelijk lijkt, is dat de mensen iedere dag wakker worden met de missie om het fort van de elites te bestormen; en hoe meer ze het doen, en hoe meer ze winnen, hoe meer ze zichzelf beschadigen.


Zodoende gaan we door donkere tijden, en wij zijn als de aarde waar plunderende legers overheen trekken. Niemand lijkt in staat om te winnen, dus het is moeilijk om een einde in zicht te krijgen. Iedere dag die voorbij gaat wordt de proviand minder: de kracht, de schoonheid, het respect, de menselijkheid, en zelfs het humorisme. Deze tijden zijn al eerder voorgevallen in de geschiedenis van de mensheid, maar wij, die echt niet dachten dat het ons deel zou worden, vragen ons af of het nu werkelijk noodzakelijk is dat wíj dit moment moeten beleven? Is er echt niet iets wat we kunnen doen om de slopende traagheid van deze totale ontmanteling van alles te keren?

Wat mij betreft dit: toegeven dat de mensen gelijk hebben. Het contact met de realiteit herstellen en de enorme puinzooi die we ervan hebben gemaakt onder ogen zien. Onmiddellijk aan de slag gaan om de rijkdom beter, gelijker te verdelen. Sociale rechtvaardigheid weer als het hoofdpunt zien dat het ooit was en is. Inderdaad de stekker uit de oude elites van de vorige eeuw trekken en ons toevertrouwen aan de intelligenties die in de schaduw van de Game zijn gegroeid. De begrippen vooruitgang en ontwikkeling eens helemaal opnieuw definiëren, want de huidige betekenis heeft ons vergiftigd.

De intelligenties bevrijden die in staat zijn om ons buiten de ijzeren rails van ‘there is no alternative’ te leiden. Ophouden met de politiek het waanzinnige, overdreven, onterechte belang toe te kennen dat we nu doen. Ons geluk komt niet via de politiek. Het vertrouwen herstellen in hen die dingen echt weten, want die zijn er. De getallen, criteria en meetmethodes waarin we de wereld nu uitdrukken in de prullenmand smijten (voorop dat absurde bruto nationaal product) en nieuwe criteria en meetmethodes opstellen die de ware realiteit van onze levens weergeven.

Onmiddellijk het vertrouwen in de cultuur herstellen, allemaal samen, en groots investeren in scholing, altijd, altijd. Niet ophouden met boeken lezen, allemaal, net zo lang tot het beeld van een boot afgeladen met vluchtelingen zonder haven ons allemaal over onze nek zal doen gaan.

De Game betreden, zonder angst, opdat al onze neigingen, ook de meest persoonlijke, ook de meest fragiele, zullen bijdragen aan de koers van de hele wereld. Gebruik de Game, als een enorme kans tot verandering in plaats van als een alibi om ons in onze bibliotheken te verschansen of nog grotere economische verschillen te creëren.

Alle muren die we te snel naar beneden hebben gehaald opnieuw optrekken; ze onmiddellijk weer aan stukken slaan zodra iedereen in staat is om zonder muren te leven. De snellen voor laten gaan om onze toekomst te creëren, maar op voorwaarde dat ze iedere avond aan tafel zitten met de langzamen, om te beseffen wat het heden is. Vrede sluiten met onszelf, waarschijnlijk omdat je niet goed kunt leven in minachting en wrok.

Ademhalen. Af en toe alle elektronica uit doen. Wandelen. Ophouden met het spook van het fascisme voortdurend rond te wapperen en te misbruiken. Groots denken. Denken.

Niets van dit al is onmogelijk, als je er goed over nadenkt. Het gaat om het vinden van de wilskracht, het geduld en de moed.

Alessandro Baricco

Dit artikel van Italië’s bekendste duider, de schrijver en filosoof Alessandro Baricco (61), verscheen op 11 januari in de progressieve Italiaanse krant la Repubblica. Het was een knuppel in het hoenderhok van de per definitie linkse Italiaanse elite, zoals bleek uit de stortvloed van reacties. Een enorme nog steeds voortdurende stroom van grote namen in kranten, weekbladen en tv-programma’s. Gekwetste reacties, maar ook, zij het minder, instemmende.

Opvallend is dat niemand van de Italiaanse politici, intellectuelen, columnisten, opiniemakers, Baricco’s grote thema van de afgelopen dertien jaar – de invloed van de digitale revolutie op de westerse democratieën – oppikt. De Italiaanse reacties richten zich vooral op de definitie die Baricco geeft van de elite, en of deze passend is voor hoe de Italiaanse intelligentsia zichzelf graag ziet afgeschilderd. Het lijkt of de meeste illustere pennen zich vooral daarover zorgen maken: ikke niet. Dit slaat niet op mij.

Een gunstige uitzondering hierop is de reactie van de oud-hoofdredacteur van la Repubblica Ezio Mauro (70): ‘De leidinggevende klasse van Italië is er nooit in geslaagd daadwerkelijk establishment te worden en haar op zich legitieme particuliere belangen te vertalen naar het algemeen belang’, schrijft Mauro. ‘De Italiaanse elite is een vacuümbubbel die zich grote delen van de maatschappij heeft toegeëigend en daar arrogant de exclusieve titel “de beschaving” op heeft geplakt. Daaruit is een ineffectieve top-downcultuur ontstaan, en dat is waar Alessandro Baricco ons terecht op aanspreekt.’

Ook de bekende journalist Antonio Padellaro (72), voormalig hoofdredacteur en momenteel directeur van de krant il Fatto Quotidiano, is in staat om voorbij zijn eigen schoenpunten te zien. ‘Zelden heb ik zo’n diepe, overtuigende analyse gelezen van hoe en waarom de wereld zoals we haar tot nog toe kenden uiteen is gevallen in twee helften van de appel, nooit meer verenigbaar, nooit meer tot één ronde bol samen te krijgen. Het is zo en Baricco toont het onomstotelijk aan’, aldus Padellaro in zijn krant.

Het jammere van Italië is dat zelfs een artikel van dit kaliber in eigen land nooit als een universele analyse zal worden gelezen. Het blijft altijd maar gaan om ‘ík herken mij hier niet in’. Maar uiteindelijk is Alessandro Baricco ook een Italiaan, en dat is weer bemoedigend.

Zijn boek The Game, over de enorme invloed van de digitale revolutie op de traditionele orde der dingen, verschijnt in mei bij De Bezige Bij.

(vertaling: De Groene)

Sinds de opkomst van Trump heeft men het over machtsmisbruik; hij maakt het zichtbaarder.

Even googlen (sic) op de term ‘machtsmisbruik’ brengt tientallen pagina’s voordat deze site, die zich al sinds 2012 met dit onderwerp bezighoudt, opduikt. Met andere woorden, ofwel al die sites betalen het al super rijke Google voor de SEO-plaatsing zodat ze ‘op de radar’ komen (in de eerste 20 a 30 pagina’s) oftewel deze site wordt stelselmatig genegeerd, waarvan akte.

Het fenomeen trump, een rijkeluiszoon die ondanks mega schandalen, wanprestaties en scheldpartijen president kon worden met slechts $10 miljoen eigen inleg (lees Fire & Fury en Fear), zorgt ervoor dat het massale machtsmisbruik van deze kapitalistische hoogtijdagen aan het licht komt, en opgepikt wordt door zelfs de meest stoïcijnse, conservatieve krant (jawel, zelfs Fox begint zich tegen de despoot te keren). Het is zo langzamerhand onmogelijk geworden om als politicus giften van bedrijven aan te nemen zonder dat dit opgepikt wordt door de media. De truc om die vervolgens te betichten van het verspreiden van leugens (‘fake media’) komt regelrecht uit de koker van Joseph P. Goebbels, propaganda minister in het Derde Rijk.

En ja, dan weten we wat er nog meer voor ellende aankomt als we die machtsmisbruiker op zijn plek laten zitten. Het is nu geen oorlog van Oost tegen West meer, maar eerder Noord tegen Zuid ofwel, rijk tegen arm. Let wel, niet andersom, het enige ‘wapen’ dat arme mensen hebben is hun aantallen te vergroten, hetgeen ze juist nog armer maakt. Want iedereen kent het voorbeeld van de boer die zijn land aan zijn vier zonen geeft. Hij kon er met zijn gezin van leven, maar elk van die vier zonen heeft te weinig land om een gezin van te voeden. Ook bij de invoering van een basisinkomen, zoals de opvolger van trump, Alexandria Cortez al aangeeft te propageren, moeten we onthouden dat er een eindige geldhoeveelheid is, die we met ons allen moeten delen.

De tegenstand, zoals trump in zijn toespraak aangaf, schiet met verouderd buskruit op een verouderde vorm van socialisme, zoals in Venezuela nu tegen het einde loopt. Ook in Brazilië is een einde gekomen aan het bewind van Lula, die voor de minder bedeelden nog altijd een held is. De ‘Bolivariaanse revoluties’ in Latijns Amerika gingen uit van staats-eigendom van de productie faciliteiten, samen met een ‘sterke man’ ideologie. Het olierijke Venezuela heeft helaas te weinig infrastructuur en concurrerende productie faciliteiten aangelegd onder Hugo Chávez en zijn opvolger, Maduro, en in plaats daarvan toegelaten dat er massale corruptie plaats vond.

Het is hoog nodig dat de hele wereld socialer wordt. Maar in plaats van dit top-down op te leggen, denk ik dat het zin heeft om de top 10.000 van rijkste mensen in elk land in een heropvoedingskamp te plaatsen. Daar zullen ze dan leren dat ‘sharing is caring’, dat het niet tof is om een leven lang in angst te verkeren dat men eigendom, geld, kwijtraakt, dat men wordt bestolen. Tegelijkertijd met de invoering van het basisinkomen, hoop ik dat de criminaliteit verdwijnt, omdat de reden erachter is verdwenen.

Met de gezondheidszorg is het collectief al geregeld, nu de rest. Ik heb een poll gemaakt, waarin lezers hun mening kunnen aangeven met 1 klik. Laten we machtsmisbruik stoppen!

Generaties hebben macht, en dat weten ze

Toen de babyboomers nog jong waren was de meerderheid in Nederland aktief kerkgaand. De boomers namen wraak door zodra dit mogelijk was het kerkbezoek uit de agenda te schrappen, en te vervangen door uitgaan tot diep in de zaterdagnacht, zondagsvoetbal, motorraces of andere liberale hobbies.

Met name gedurende stakingen en massale demonstraties zoals tegen de kruisraketten werd hen duidelijk dat ze in aantal de generatie van hun ouders, deels al verminderd met de oorlogsdoden, verre overtroffen. De groep rondom provo wist dit al wat langer. Via allerlei partijen kwam deze politiek aktieve en betrokken generatie aan de macht. En die werd zo’n beetje gehouden tot dit niet langer mogelijk bleek door de internet revolutie, gestart door de millennial generatie via hun mobiele foons en sociale netwetken, waarvan enkel millennials alle ins en outs begrijpen. Wie geboren is tussen deze generaties staat, een enkeling daargelaten, erbij en kijkt ernaar, hopend dat hij of zij ook dit jaar nog genoeg kan eten, de huur betalen, kortom, dat we nog even in leven gelaten worden door hen die ons besturen.